Mijn Verhalentuin

Ze geloofde dat Mahdia, een vissersdorp dat op een schiereiland in de Middelandse Zee baadde, veel beter voor haar zou zijn. Ze gaf in zichzelf toe dat het nodig is om af en toe van idee te veranderen om vooruit te kunnen in het leven.

De trip erheen met de bus duurde langer dan ze verwacht had. Ze ergerde zich aan enkele medepassagiers maar besefte dat ze dankbaar mocht zijn dat ze nog een plekje had kunnen bemachtigen en dat ze kosten uitspaarde door het vliegtuig niet te nemen. Ze sprak haar mp-3 speler en pakje kauwgom aan en liet haar hoofd schuin tegen het raampje gedrukt rusten. Het monotone woestijnlandschap flitste aan haar voorbij terwijl ze haar hoofd liet vullen met gedachten aan zee-excursies, snorkelen en kleurrijke koraalvissen. Daarna nam ze haar laatste arabische krant ter hand en puzzelde woorden bijeen met letters als onvolledige tekeningen. Zo zou ze de taal nooit leren en het maakte ook niet uit. Ze sms'te naar Olivia dat ze onderweg was en besloot in Mahdia briefkaarten te versturen. Al twijfelde ze of dit wel gepast was, gezien de ondefinieerbare omstandigheden van haar reizen.

Nog die avond melde ze aan de receptie dat ze de dag erop wilde uitchecken. Ze kocht een kartonnen doos om haar zilveren schaal in te vervoeren en vulde die met ruw bruin papier om schokken te dempen. Ze liep heen en weer in haar nieuwe puntige muiltjes, maakte foto's van details van haar kamer en ging voor het raam zitten in de plaats van naar bed te gaan en luisterde naar het late getoeter op straat.

Ze was zo vroeg op gestaan dat het ontbijt nog niet geserveerd werd. Ze bestelde een taxi aan de receptie nadat ze in haar toeristisch gids een oostelijke havenstad uitgezocht had en ging snel de straat op om in de dichtsbijzijnde bakkerij zoete broodjes te kopen voordat haar taxi arriveerde. Ze zette haar zonnebril op en sloeg een zomersjaal lichtjes over haar hoofd en om haar schouder. Gewoon omdat ze zin had. Ze hield een tipje voor haar mond toen ze de straat opliep naar de taxi. De chauffeur was zo vriendelijk geweest om de bagage voor haar in te laden, of lag het aan haar halfgesluierde verschijning? Ze durde te geloven dat de sjaal haar rijzige gestalte kracht bijzette en Tunesisch respect afdwong. Ze geloofde eveneens dat het stoffige Tunis haar longen -en dus stem- niet veel deugd kon doen.

Het was heel erg lang geleden, sinds Maria Carla Genova voor het laatst een Christelijk gebouw betrad. Ze kon het zich niet herinneren en teisterde haar geheugen niet met ernaar te zoeken. Het stille donkere interieur stond in scherp contrast met de felle drukte buiten en de cremekleurig gevel versierd met een eenvoudig gouden icoon. De zware zuilen verheven haar blik naar het hoge wit gekalkte plafond. De stilte won aan kracht als een omgekeerde euforie. Ze liep naar voor om de fresco's in het koepelgewelf te bewonderen. Tientallen engelen omcirkelden het centrale tafereel. Wie daarop afgebeeld werd, bleef voor haar een raadsel. Ze kende niets van de liturgie. Maar ze hield een moment halt uit eerbied voor deze plek. Toen ze terug keerde, nam ze benieuwd de kerkgangers in zich op. De meeste bleken geen Maltese of Italiaanse trekjes te vertonen en verraden daarentegen hun universele identiteit als toerist door hun fototoestel of camera. Ietwat ontgoocheld stond ze even later terug op straat. Wat had ze dan verwacht?

Op een namiddag die zich vrij en lui voor haar uitstrekte, ging ze een theehuis in voor een kannetje groene thee met munt. Ze kreeg amandelen, koekjes en snoep toe. Toen ze zich tegoed deed aan haar lijnonvriendelijke versnaperigen, schraapte de man aan het tafeltje naast haar zijn keel en vroeg haar in gebroken Engels waar ze vandaag kwam. Italië bleek bij hem een lichtje te doen branden. Pisa zei hij en hield zijn hoofd schuin waarbij zijn glimlach een onvolledig gebit liet zien en duizend rimpeltjes zijn ogen omsierden. Het was het soort man van wie je verwachtte dat hij opa was en spannende sprookjes van de 1001 nachten vertelde bij het slapengaan. Hij was vrijpostig in zijn vragen. Waarom ze niet in Italië woonde en ook niet meer in Malta. Waarom ze in haar eentje naar Tunesië afgezakt was en wat ze dacht hier te vinden.

Toen ze daarop het antwoord schuldig bleef, vroeg hij of ze afwist van de Tunesische Italianen. Haar verrassing was oprecht. De man vertelde dat al in de 16de eeuw Tunesische eilanden door Italianen ingenomen werden omwille van het koraalvissen. Uit zijn verder verhaal (waarin ze soms woorden aanreikte om zijn hakkelende zinnen aan te vullen) kon ze opmaken dat ook op het vaste land, Italianen positie innamen en wel in die mate dat Italiaans de taal van de handel werd in de Maghreblanden. Politieke vluchtelingen zochten er hun heil. Aan het einde van de 19de eeuw voegden zich daarbij Zuid-Italianen die vluchtten voor de economische crisis. Ze kwamen ook hier in Tunis terecht. Sommige wijken werden zelfs genoemd naar streken in Italië en Itliaanse woorden werden overgenomen in het Tunesisch. Op vlak van cultuur een infrastructuur betekende die aanwezigheid een grote stap vooruit, tot de Fransen de macht overnamen, wat het de overblijvende Itlianen moeilijk maakte. Ook Maltesen waren hier met duizenden aanwezig en introduceerden verschillende fruitbomen in Tunesië. Aan het einde van zijn verhaal, verwees hij Maria Carla naar een kathedraal in romaans-byzantijnse stijl die nog steeds de ontmoetingsplek is voor Tunesische Italianen in Tunis. Ze trakteerde de man op een koffie en ging op weg.

Tijdens haar eerste dagen in Tunis, bracht ze haar tijd door met rondwandelen in de stad. Ze wilde elk hoekje van de Medina -die vooral 's avonds haast feëriek overkwam- verkennen. Dat ging traag want alleen al de souks waren meerdere bezoekjes waard. Ze vond het heerlijk om alles wat ze hoorde en zag tot zich door te laten dringen, te ruiken aan de tot kleurrijke piramides gestapelde specerijen. Ze proefde gekonfijte mandarijnen, kocht een met koperingelegde zilveren schaal om dadels en zoetigheden op te presenteren, deed alsof ze geïntresseerd was om een tapijt te kopen, alleen al omwille van het gratis glaasje sterke thee en het oneindig spel van afdingen. Ze kocht elke dag een arabische krant en probeerde zoveel mogelijk woordjes te ontcijferen. Met haar voeten in het groenigblauwe water van de binnenplaats zette ze elke herkenbare letter in fluo. Ze kocht tickets voor een muziekoptreden met dans, maakte foto's en pende in een in leer gebonden dagboekje met gegraveerde bloemenpatronen. Deze tijd wilde ze nooit vergeten, wilde ze telkens opnieuw beleven. Als de pittige Ojja waar ze steeds voor door de knieën ging, als ze passeerde aan de talrijke kraampjes op zoek naar een waardig avondmaal. 

Ze wenste bijna dat ze een bestemming wat verderaf had gekozen. De vlucht deed haar ongelofelijk veel deugd. Ze had niet beseft hoeveel ze het geruststellend ronkend geluid en de mild droge lucht in het vliegtuig gemist had. Zelfs de plastiek koffiebekers en de ruwe stof van de zetels, wist ze met fris gemis te appreciëren. Ze was zo in de wolken dat ze zelfs enkele wankele woorden Arabisch met haar businessbuur durfde te delen. Hij beantwoorde haar enthousiasme met een beleefde glimlach zonder zijn tanden te tonen. Veel te snel dook het land onder hen op. Bij de eerste stappen buiten, had ze zichzelf opgedragen diep adem te halen. De warme wind leek haar op te tillen, eerder dan neer te drukken. Ze had een goeie keuze gemaakt, besliste ze, toen ze op haar bagage wachtte. In de taxi ving ze de eerste indrukken op. De brede lanen deden erg Europees aan maar in de zijstraten ving ze een authentieker beeld op. Van huizen met platte daken, sjofele kinderen, hoge palmbomen en overvolle winkeltjes. Het hotel met een binnenplaats met waterbekken en inkom met kleine ramen, voelde meteen aan als een verademing. Ze was weg van het interieur in haar kamer. De gekunstelde vormgeving, de aardekleuren muren, de koperen knoppen in de badkamer. Richard belde om te weten of ze goed aangekomen was en nadat ze ook Olivia iets had laten horen, besloot ze haar gsm zo lang mogelijk uit te schakelen.

Waar het ineens vandaag kwam wist ze niet, maar het idee om naar Tunesië te reizen had haar al 2 dagen in de greep. De toeristische brochure had dermate haar interesse opgewekt dat ze bijna onder een -nochtans fel claxonerende- auto was gelopen. Toen ze Olivia opgewonden op de hoogte bracht, klonk er een onzekere stilte aan de andere kant van de lijn. "Denk je dat het beter is voor je stem?" vroeg ze alsof ze haar op kinderlijke wijze aan het twijfelen wilde brengen. Maria Carla liet zich niet van haar stuk brengen en antwoorde met een hoop informatie over haar bestemming. Ze bestelde haar vliegtuigticket, kocht een boekje Arabisch voor beginners, zegde haar tennislessen op en belde toen naar Richard. Zijn smekende 'Darling' ging over in de medogenloze deal om de trip zelf te bekostigen. Voor haar was het allemaal eender. Ze wilde er gewoon écht tussenuit. Ze keerde terug naar Antonio's pizzeria en bestelde er een feestmaal bij wijze van afscheid. Op de ochtend van haar vertrek, nam ze nog een duik in de zee en vereffende de rekening met het hotel. Wat haar betrof, kon een nieuw hoofdstuk beginnen.

Sindsdien vervoegde Maria Carla meermaals het gastvrije Italiaanse koppel. Op een avond liep ze langs Francesca's groentenwinkel vlak voor sluitingstijd. Dan mocht ze groenten uitkiezen en kwamen ze babbelend bij hen thuis. Antonio stond erop dat Maria Carla een typische maltese maaltijd bereidde. Dus terwijl hij aan de keukentafel zat me rode wangen van het pizzabakken, stonden zij en Francesca aan het fornuis aubergines met honing te grillen. Er volgde gebakken rijst, lamsworst en bonen met munt en look, wat het koppel verrast als een onwaarschijnelijk lekkere combinatie onthaalde. Tot laat in de avond, volgden dan gesprekken, met enkel die ene keukenlamp aan en de vieze borden gestappeld in het midden van de tafel. Met bromvliegen die cirkelden boven de lege potten en kleine glaasjes zoete sterke drank. Over de gedeelde pijn van de kinderloosheid, het bromfietsongeluk van hun neef, de lagere school waar Francesca met veel liefde lesgaf. De trouw waarop ze elkaar leerden kennen. Maria Carla sprak niet over Amerika, over acteren en Richard. Maar over het kleur van de zee ten noorden van Malta, de schoenen die ze van haar zus moest afdragen tot haar grote teen de zon zag, het sap dat over haar kin liep van het Maltese fruit -beter dan waar ook ter wereld-.

Ze was er al drie keer geweest. De Pizza Cardinale was overheerlijk. Ze bestelde dan ook steeds hetzelfde, en dat wisten ze intussen. Laatst had de ober haar ongevraagd een espresso toe gebracht. Met de groeten van Antonio, voegde hij er in het Italiaans aantoe, waarop ze de man aan de oven naar haar zag knipogen. Het was een rustige donderdagnamiddag en bij haar voorlaatste hap, zag ze vanuit haar ooghoeken hoe hij zijn handen afveegde en naar haar tafel kwam. Hij zette 2 glazen witte wijn neer en vroeg of hij erbij mocht komen zitten. Het plezierde haar om nog eens voluit een mondje Italiaans te kunnen praten. Ze schudde uitbundig haar haren en liet de klanken rollen alsof ze wijn proefde. Met 'Dove viveto' wist ze goed weg, maar op 'Siete in vacanza?' wist ze niet meteen wat gezegd. Toen pas realiseerde ze zich dat ze al een hele tijd contacten uit de weg ging omwille van pijnelijke vragen. Ze keek in zijn bruine ogen en merkte dat hij haar twijfel met geduld onthaalde. Dus ze vertelde hoe het zat. 'Ah comportarsi non è facile, è duro sull'anima!' klonk het begrijpend. Ze glimlachte en voelde zich thuiskomen in de warmte van de wijn en de taal van het hart.

Ze strekte zich uit en genoot van het feit dat haar beide handen de bedrand niet raakten. Ze had haar kussens in het midden van het Kingsize bed gelegd en voelde zich als herboren als ze wakker werd in een zee van stijflinnen witte lakens en ruimte. Ze liet de balkondeuren en de badkamerdeur open zodat ze tijdens het douchen een topje palmboom kon zien. Ze had zin in sterke koffie, Arabica, en meusli met gedroogde vruchten. Het verse pompelmoessap was een nieuwigheid, iets wat ze nooit tevoren op nuchtere maag geapprecieerd had. Misschien is het nog eens tijd om een nieuwe taal te leren, dacht ze, toen ze het ontbijtbuffet afliep. Nieuwigheden zijn prikkelend en tijd heb ik te over. Alleen welke zou haar nog van dienst zijn en voldoende uitdaging voor haar betekenen?

In de plaats daarvan, belde ze naar Olivia, Ze huilde toen ze vertelde dat het woord 'keelkanker' door haar hoofd bleef spelen en dat ze op slag gestopt was met roken. Olivia maakte sussende geluidjes zoals ze ongetwijfeld ook met haar kinderen deed en zei dat ze niet te hard van stapel moest lopen. De kno-arts had toch niets gevonden? En als je voor onderzoeken naar het ziekenhuish stapt, weet je dat ze gelijk wat met je kunnen doen, en of ze dan niet liever in Amerika zou zijn. Dan kondern ze haar tenminste bezoeken. Maria Carla Genova liet een stilte vallen en vroeg toen rechtuit of Olivia het een beter idee zou vinden om terug naar Amerika te komen dan in Nice te blijven. "Oh Sweetie, well, you're confonted with it all the time there. Maybe that's not the way to heal' antwoorde ze voorzichtig maar merkte meteen dat haar woorden niet met enthousiasme onthaald werden. 'I don't know, Olivia, maybe it's time for me to deal with things on my own, you know' repliceerde Maria Carla. En ze meende het, eens therug in LA zou Richard zich ten volle over haar bekommeren en zou ze geen plaats vinden om haar gedachten op te ruimen. Richard was een zalige man maar soms kon hij haar doodvaderen. En dat is nu net wat ze even niet wilde. 

In de namiddag trotseerde ze de verzengende hitte om op La Croisette te winkelen. Ze had een taxi naar Cannes genomen om er haar favoriete merken terug te vinden. Na Gucci, Dior en Valentino hield ze halt in de schaduw van een hoge parasolboom. Hier voelde ze zich minder alleen en meer actrice. Hier wist niemand nog van haar verval en was ze gewoon één van de sterren die er flaneerden. Haar volgende stop was voor vers sinaasappelsap op het terras van het Carlton Hotel. Ze was er al eerder geweest, welbepaald in 1987, het jaar waarin Margareth Tatcher voor de derde maal verkozen werd en Prozac opkwam. Ze wist het allemaal omdat de oude kranten uit de lounge hun enigste vertier waren. Nadat ze talen gestudeerd had, stak ze de Middenlandse zee over om er aan de Franse Zuidkust als kamermeisje te werken. Niet alleen wilde ze in contact komen met rijke toeristen van andere continenten, ze wilde er ook een glimp opvangen van de Beau Monde. De glansrijke mooie wereld die op Malta zo veraf leek. Het was dan ook hier aan de Franse Zuidkust dat ze in de gratie viel van Simon Rogers, de vader van haar huidige regisseur Tony. Hij was haar ontdekker, beschermengel en promotor. Het stak haar eens te meer dat zijn zoon haar zomaar opzij zette maar ze zag op tegen een telefoontje naar Simon. Het zou betekenen dat ze wanhopig was. Ze zou zich schamen. En eerlijk moeten zijn.

De dag erop bleef ze niet in de lounge van het hotel rondhangen zoals ze nu gewoonlijk deed, maar trok de stad in op zoek naar een boekhandel. Ze had weinig moeite gehad om de Franse taal op korte tijd te leren, maar prefereerde toch Engelse, Italiaanse of Spaanse literatuur en vroeg daarom naar de buitenlandse afdeling. Ze kocht 3 boeken, zocht een terrasje uit, bestelde een koffie en begon te bladeren. De medische gids had het over homeopathie, de kruidengids vooral over infusies en extracten. Wat ze te lezen kreeg over oorzaken en verloop klonk niet echt geruststellend, waarop ze het derde boek, een roman, ter hand nam. Olivia had haar aangeraden om een dagelijkse bezigheid te zoeken waarop ze zich kon concentreren. En om zoveel mogelijk in haar gewone doen te blijven. Want als het probleem opgelost is, wil ze toch weer zò op haar plaats kunnen staan?

Haar beurt bij de schoonheidsspecialiste had haar inderdaad veel deugd gedaan. Het gaf haar een vertrouwd gevoel en wat meer vertrouwen. Dat haar leven niet noodzakelijk naar de haaien is. Dat binnenkort wel alles weer zijn gewone gang zou gaan. In elk geval voelde ze zich nog steeds niet minder dan Maria Carla Genova.

Het leek eerst op een blackout. Ze zal nooit vergeten bij welke scène het gebeurde. Ze had wel vaker zenuwen maar deze keer was het anders. De tekst zat klaar in haar hoofd, helder en duidelijk. Maar ze kreeg geen woord meer over haar lippen. Geen enkele klank zelfs. De zilte lucht leek ineens haar neusgaten benauwend te vullen en uitademen leek zwaar. Zo zonder aanleiding was ze geblokkeerd. Ze had na een week de neus- keel- en oorarts opgezocht die niets kon vinden, haar rust voorschreef en doorverwees naar een stempedagoge. Belachelijk, alsof ze opnieuw moest leren spreken. Als actrice nota bene! Ze had het 5 sessies volgehouden maar had toen de deur achter zich dicht getrokken. Terug bij de dokter raadde die een beurt bij de psychiater aan. Het was de enige dag waarop ze de zee ingegaan was. Ze had de moeite niet gedaan om een badpak aan te trekken. Het was nacht, ze droeg een djellaba en er was niemand te zien. Ze dreef op haar rug en gilde naar de sterren. Dat ze verdorie toch stem had, waarom dan niet op de momenten waarop ze die het hardst nodig had? Maar het leek haar onnodig en ronduit overdreven om daarvoor op de sofa te gaan liggen. Het probleem zou wel zichzelf oplossen. Het was toch ook vanzelf gekomen?

Ze was niet meteen naar de dokter gegaan. Ze had net een verkoudheid gehad. Op zich was dit al vreemd in het zomerseizoen. Maar Tony had haar verzekerd dat dit wel vaker voorkwam als de stembanden oververmoeid zijn. Ze nam een weekend rust. Geen alcohol en late avonden. Wel warme dranken en extra zonnebaden. Na 3 weken had de regisseur onheilspellend zijn keel geschraapt voor hij haar aansprak. Dat ze op deze manier niet verder konden. Dat er iemand anders klaar stond om in te vallen. Of ze niet beter voor een langere tijd rust kon nemen. Ze had niet geweten wat er tegenin te brengen. Hoewel ze aan wal stonden, voelde het alsof haar zeebenen terugkeerden. Had ze nu al die misselijkheid doorstaan voor niets! was haar eerste reactie. Maar ze werd pas echt draaiierig toen ze haar gerief op de boot verzamelde, naar het hotel liep en zich voelde als een gevallen ster. Zou dit het einde van haar carrière betekenen?

Ze stond op uit de lauwe luwte van de namiddagwarmte die zelfs onder de parasol versuffend werkte, en liep het groteske hotel binnen. Op de veertiende verdieping haalde ze haar keycard boven en glipte de geairconditionde kamer binnen. Ze schoot haar hieltjes uit en voelde de zalige dikte van het vast tapijt onder haar voeten. Het speet haar eens te meer dat ze toch voor parket gekozen hadden in hun villa in Californië. Ze ging vermoeid op bed liggen, zette het telefoontoestel op haar buik en draaide Richard's nummer. "Hi sweetheart! How are you doin'?" Ze praatte over het weer, de hittegolf die aanhield, het fenomenale dessert dat ze gisteren gegeten had en hij over zijn eindeloze vergaderingen en moeilijke klanten. En of ze nou al verbetering boekte. Ze legde haar hand over het onderste deel van de hoorn zodat hij haar zucht niet zou horen en zei "No, the doctor said it would take time." Dan neem je die maar, was zijn simpele anwoord. Zo zag zij het niet, maar dat kon ze duidelijk niet bij hem kwijt. Ze legde neer en wenste dat Olivia hier bij haar was. Zij zou vast wel ander advies geven dan 'vermaak je es goed vanavond, ga naar het theater, een film, concert,...' Ze stond op en haalde een klein flesje uit de minibar. Deze keer wél met ijsblokjes graag.

Toen ze Nice met de taxi vanaf de luchthaven binnengereden was, kwam de stad haar bekend voor. Maar ze had dan ook al zo veel verschillende zuiderse steden gezien, dat ze ze zich niet allemaal heel precies meer kon herinneren. In zowel Noord- als Zuid-Amerika was ze een veelgevraagde actrice, maar ook in Frankrijk, Italië en Spanje, wat wellicht met haar onberispelijke Germaanse talenkunde en zuiderse trekken te maken had. Zelf was ze afkomstig van Malta. Nooit had ze gedacht dat haar afkomst haar aan succes in de filmwereld zou helpen.

Maria Carla Genova nam de breedgerande zonnebril van haar neus en focuste op de witte stip wat verder op de promenade. In de felle middagzon leek de man zelf licht af te geven. Het zou heel goed haar tennisleraar kunnen zijn. Ze nam haar krant en plooide die open op een willekeurige pagina -ze was al 3 weken niet meer naar de les gegaan- toen de keurige ober aan haar tafel halt hield en haar drankje serveerde, een echte thé glacé. Ze kon aan het glanzend voorhoofd van de ober zien dat hij werken in maatpak in dit weer ook maar niets vond en ze voorzag hem van een aanzienelijke fooi. Zelf had ze een luchtige turkoise djellabablouse aangetrokken met witte kniebroek en een gulden gevlochten riem om haar taille te accentueren. Hoewel begin 40, mocht ze er best wel nog zijn, wist ze. Ze hield er zich dan ook aan om er steeds zo goed mogelijk uit te zien, met verzorgde nagels en geëpileerde wenkbrauwen. Eerst had haar werk dit geïmpliceerd, maar uiteindelijk was het bij haar gaan passen, net als alle andere gewoonten die 'het werk' met zich meebracht. Ze viste het ijsblokje uit haar glas en nam zich voor niet meer aan het werk te denken. Ze moest zich vooral zien te ontspannen deze week, had Richard haar gezegd. Niet voor niets had hij haar verblijf in het prestigieuze hotel op de Promenade des Anglais met 3 weken verlengd.

Je klinkt zo velerlei. Verhalentuin. Je verleidt me met mijn eigen vermoeden van broeierige aroma's en drukbezochte bloemen. Ik wil jouw luwtes proeven en kleur horen exploderen. Met vlinderkracht wil ik je penseel horen krassen, zuchten en verzoenen. Ik wens je lange zomers, unieke perken, zoete vruchten en een zijden pluk. Wees gezegend.